Bepaalde voorwerpen hebben, naast (of dankzij) esthetische, functionele en statusverhogende kwaliteiten, een emotionele waarde voor de gebruiker. Deze emotionele waarde of gevoelsband ontstaat door tal van factoren, zoals gebruiksgemak en uitstraling, materiaal en tactiliteit, maar ook door herkomst, gebruiksgeschiedenis, productassociatie en aanschafproces of -situatie.
Neem een molenmesje, een oud, verweerd, niet-roestvast, maar vlijmscherp keukenmesje, waarvan de vroegere blankhouten greep inmiddels bijna zwart ziet. Ruilen tegen een nieuw roestvast mes met zo'n klinische plastic greep met fun-kleur? Voor geen goud!

Producten waaraan je je als gebruiker kunt hechten, hebben bestaansrecht en verrijken de omgeving. Zij zorgen namelijk niet alleen voor tevreden en gelukkige gebruikers; deze producten zullen ook minder snel in onbruik raken. En daarmee zullen ze normaliter duurzamer en kostenbesparend uitwerken.

Ik wil zulke voorwerpen ontwerpen, oorspronkelijke producten met karakter, voorwerpen waarvan de gebruiker kan houden.


De materialen die ik gebruik - veelal hout en houtproducten, en steeds meer innovatieve materialen - hebben van zichzelf identiteit, karakter. De eigenschappen van het materiaal wil ik benutten, zo goed mogelijk uit laten komen, of juist bloot leggen. Ornamenten worden gedicteerd door het materiaal.
Een ruwe 'ongekant rechte' plank van de houthandel kun je spiegelend glad maken, waardoor de nerfstructuur in al zijn pracht tevoorschijn komt. Ook kun je de ruwe zijkanten, waar je de bast nog bijna op ziet zitten, ongemoeid laten en daardoor in het oog laten springen. Hierdoor zie je bij het gebruik van de salontafel de boom terug waar hij uit vandaan is gekomen.
Ik geloof dat je in zo'n geval een 'hechtere' relatie op kunt bouwen met de producten om je heen.
Mijn ontwerpen kenmerken zich door simpele, subtiele maar duidelijke vormen die rust uitstralen, en toch aangenaam aanwezig zijn. Die eenvoud in vorm geeft ook ruimte aan de oppervlaktewerking van het materiaal zelf. Met zorg gekozen details (greepjes, uitsparingen, haakjes), meestal geboren uit functie, geven de producten persoonlijkheid.

Van kindsaf aan zoek ik al naar verbeteringen, naar alternatieven. Is er niet een betere, handigere methode dan die 'voor de hand liggende'?
Ik ga tot het uiterste om zulke alternatieve methoden op de één of andere manier te realiseren. Zo ook in het ambachtelijke productieproces: tegen het randje van hetgeen mogelijk is schoppen - grenzen opzoeken van materiaal én machine. Een houten gootsteen, een verpakking voor een boek gemaakt van afval (oplage 100 stuks), poten van glas, een tafel met een schijnbaar te dun blad.
Hiermee wil ik de schoonheid, het inwendige én de mogelijkheden van de mij dierbare materialen laten zien.